Pamiętasz te chłodne poranki, kiedy jako dziecko mama kazała Ci włożyć wełniany sweter? Ja pamiętam doskonale. To uczucie szorstkości, drapania i nieodpartej chęci, by zrzucić z siebie to gryzące utrapienie, zanim jeszcze wyjdzie się z domu. Przez lata słowo „wełna” kojarzyło mi się z przymusowym dyskomfortem, z czymś, co ma grzać, ale za cenę ciągłego podrażnienia. Aż pewnego jesiennego popołudnia, buszując po małym sklepiku z rękodziełem, moja dłoń przypadkiem musnęła miękki, jasnoszary szal. Zatrzymałam się w pół kroku. To nie mogła być wełna. To było coś zupełnie innego – delikatne jak puch, gładkie jak jedwab, otulające jak najcieplejszy uścisk. Zapytałam sprzedawczynię, co to za magiczna tkanina. Uśmiechnęła się i powiedziała…